Woźnica z Delf, Auriga Delficki lub Auriga z Delf to różne nazwy starożytnego brązowego posągu złożonego z fragmentów odkrytych w roku 1896 roku w świątyni Apollina w Delfach w czasie wykopalisk archeologicznych. Datowana jest na wczesny okres klasyczny. Odkryto również niektóre pozostałe fragmenty zaprzęgu. Posąg przedstawia młodego mężczyznę odzianego w szatę (xystis) i trzymającego w zachowanej prawej ręce zrekonstruowane części lejc.
Pierwotnie posąg był częścią grupy składającej się z elementów:

• powóz zaprzężony w cztery konie
• woźnica stojący na wozie i trzymający lejce (1,8 m wysokości)
• pieszy hoplita obok wozu (autoportret autora rzeźby)

Grupa ta została wyrzeźbiona po zawodach, które odbyły się w roku 478 lub 474 p.n.e., prawdopodobnie m.in. jako dar za zwycięstwo. Posąg woźnicy z Delf doskonale odzwierciedla przejście od stylu archaicznego do klasycznego w sztuce greckiej. Mimo lekkiego zwrotu w prawo, mężczyzna nadal sprawia wrażenie nieruchomego. Historycy sztuki i archeolodzy podkreślają fakt „rozciągnięcia” rzeźby. Był to zabieg celowy, mający stworzyć efekt złudzenia optycznego dla osób oglądających posąg posadowiony na postumencie, a więc od dołu.