Szermierka - jest dyscypliną obecną na wszystkich Igrzyskach Olimpijskich ery nowożytnej, począwszy od 1896r. Dzisiejsza szermierka sportowa dzieli się na 3 rodzaje broni - floret i szabla (na IO od 1896) oraz szpada (na IO od 1900 roku). Kobiety startują na Igrzyskach Olimpijskich we florecie od 1924 roku i w szpadzie od 1996 roku. Floret jest lekką, kolną bronią sportową. Charakteryzuje ją szereg ograniczeń regulaminowych, z których najważniejszą jest umowne pole trafienia obejmujące tylko i wyłącznie tułów. Nie liczą się więc trafienia w głowę, szyję i kończyny. Szabla jest bronią sieczno-kolną. Jej masa nie powinna przekraczać 0,5 kg, a długość 105 cm. Trafienia uznaje się tylko wtedy gdy są zadane od pasa wzwyż (łącznie z głową, szyją i rękami). Szpada jest bronią kolną wywodzącą się od XIX-wiecznej szpady pojedynkowej. Masa całkowita tej broni nie powinna przekraczać 770 g, zaś długość 110 cm, jednak w odróżnienia od poprzednich dwóch broni szpada nie jest bronią umowną i poprawne trafienie dotyczy każdego miejsca na ciele przeciwnika. Dotychczas na Igrzyskach Olimpijskich w szabli zmagali się tylko mężczyźni. Jednak w Atenach zadebiutują kobiety w konkurencji szabli indywidualnej (zamiast floretu drużynowego). Do oceny trafień bronią stosuje się układ elektroniczny, podłączony do zawodników, ułatwiający zawodnikom i sędziom analizę trafień. Kolorowe światła sygnalizują prawidłowe trafienia, a białe światło sygnalizuje trafienie poza dozwolonym obszarem na ciele zawodnika. W konkurencjach indywidualnych walka składa się z  3 rund po 3 min. każda, z 1-minutowymi przerwami. Zwycięzcą zostaje zawodnik, który jako pierwszy zdobędzie 15 celnych trafień lub uzyska największą liczbę trafień na koniec trzeciej rundy. W konkurencjach drużynowych walczą ze sobą 3-osobowe drużyny, a zasady walki są podobne do obowiązujących w konkurencjach indywidualnych.

Walki szermierzy odbywały się w  Kompleksie Olimpijskim Helliniko.